Freed from desire
(door Arne Nemegeer)
| HWP Sas van Gent 1 | Rating | Charlois Europoort 1 | Rating | Ronde 2 |
|---|---|---|---|---|
| Leenhouts, K. (Koen) | 2432 | Vandenbussche, T. (Thibaut) | 2416 | 1 – 0 |
| Ikonnikov, V. (Vyacheslav) | 2455 | Waele de, W. (Warre) | 2339 | ½ – ½ |
| Ruzhansky, E. (Elias) | 2405 | Arnold, R.N.R. (Rhys) | 2241 | 1 – 0 |
| Zouaghi, A. (Amir) | 2356 | Korneev, O. (Oleg) | 2470 | ½ – ½ |
| Follesa, E. (Enrico) | 2219 | Maerevoet, S. (Sim) | 2451 | 0 – 1 |
| De Schampheleire, G. (Glen) | 2342 | Geirnaert, S. (Steven) | 2397 | 1 – 0 |
| Boudry, W. (William) | 2352 | Batenburg van, M. (Mees) | 2272 | 0 – 1 |
| Vandenhole, K. (Kobe) | 2318 | Kamman, A. (Albert) | 1939 | 1 – 0 |
| Cardon, H.R.A. (Helmut) | 2247 | Labruyère, R. (Roger) | 2252 | 1 – 0 |
| Nemegeer, A. (Arne) | 2277 | Tabak, S.R. (Stefan) | 2084 | ½ – ½ |
| Gemiddelde Rating: | 2340 | Gemiddelde Rating: | 2286 | 6½-3½ |
Afgelopen zaterdag heeft HWP zijn eerste wedstrijd in de Meesterklasse in 1456 dagen gewonnen. Het spreekt voor zich dat het hele team achteraf in extase was. Ik kondigde in mijn vorige verslag al aan dat we beter wilden doen dan één matchpunt. Iedereen was dan ook gebrand op een overwinning in de Meesterklasse. U vraagt zich hoogstwaarschijnlijk af hoe we erin geslaagd zijn om na zo’n lange periode weer een match te winnen. Wel, ik zal het u proberen uit te leggen.
Stap 1: Zorg voor een geniale ploegopstelling
Op zondag 27 september kregen wij, trotse HWP’ers, een mailtje van onze teamleider Marnix in de inbox. Hierin deelde hij ons de opstelling mee. Wat mij opviel, was dat de enige verliezer van ronde 1 naar de bank was verplaatst. Reden: niet goed genoeg. Tot daar kon ik het nog begrijpen, maar dan… topscorer Benjamin werd eveneens zonder pardon op de bank geplaatst. Reden: onbekend. Hun vervangers? Een zekere IM Elias Ruzhansky en GM Vyacheslav Ikonnikov.
Tot slot was er nog één rare kronkel in het hoofd van onze teamleider. We zouden een volledig nieuwe tactiek toepassen: de onvoorspelbaarheid van de voorspelbaarheid. “Huh, wat is dat?”, hoor ik u nu denken. Wel, ik weet het ook niet zo goed. Het klonk als complete onzin, maar hoe meer ik erover nadenk, des te genialer ik het vind (omgekeerde psychologie of iets in die trant). We gingen dus voor een minimaal aantal wijzigingen ten opzichte van onze eerste match. Het aantal wijzigingen mocht dan wel minimaal zijn, het verrassingseffect was maximaal. Wie zit er nu twee keer na elkaar op hetzelfde bord? Wij.
Stap 2: Verwacht niet te veel
Zoals altijd hielden we een voorbespreking van de match. Hierin belichten we wat de tegenstanders spelen. Het is ook de laatste mogelijkheid voor ploegkapitein Helmut en Koen om ons nog op te peppen en de nodige richtlijnen mee te geven. Deze keer was het een eerder korte bespreking. Koen kwam in zijn peptalk niet verder dan dat wij zwaar de underdog zouden zijn. Onze verwachtingen waren dus zeer laag; als u van tevoren had beweerd dat wij favoriet waren, zouden we u zeker hard uitgelachen hebben.
Stap 3: Verander niet wat goed was
De wedstrijd zelf begon op een gezapig tempo. U herinnert zich hoogstwaarschijnlijk wel de remises van Amir Zouaghi en mijzelf uit de vorige ronde. Op zich waren dat geen slechte resultaten voor het team, maar onze prestaties waren afschuwelijk slecht. Dat konden we geen tweede keer laten gebeuren. Zo gezegd, zo gedaan. We speelden beide opnieuw een gezapige remise, maar er was één klein verschil: Amirs tegenstander had meer ELO, die van mij veel minder. Het moge duidelijk zijn dat dit oké was voor het team, maar voor mijzelf opnieuw geen goed resultaat. Voor Amir daarentegen was dit een mooi resultaat. Onze partijen waren overigens vrij rimpelloos: bij Amir is er nooit iets gebeurd, en bij mij evenmin.
Kort daarna was Slava klaar: ook remise. Het verhaal bij Slava is bijna identiek aan het onze en zal ik daarom niet herhalen. Opmerkelijk genoeg waren wij de enigen die zich aan de remise-strategie van de vorige ronde hielden.
Stap 4: Handel niet impulsief
Zodra we de tijdnoodfase naderden, kwamen de partijen op een tweesprong. De fouten vlogen in het rond, maar vielen globaal gezien in ons voordeel. Desalniettemin mochten wij een eerste dreun incasseren: William maakte een fout in de opening en kwam die niet meer te boven. Op één moment kon hij de partij terug in evenwicht brengen, maar hij miste deze moeilijke kans. Op dat moment zag ik het zelf niet meer zo zitten, maar zoals we leerden uit de vorige ronde: bij ons kan alles gebeuren.
Een eerste meevaller was de partij van Koen. De hele partij was in evenwicht, maar zijn tegenstander, Thibaut, besloot een cadeautje uit te delen. Eerlijk is eerlijk: het was niet makkelijk om te zien hoe je dat cadeau niet kon uitdelen, maar toch: een cadeautje blijft een cadeautje. Vrijwel iedereen vond het een goede partij van Koen, behalve één persoon: onze ploegkapitein Helmut. Helmut wist ons allemaal uit te leggen dat Koen een zeer moeizame overwinning boekte. Enige tegenspraak werd niet geduld.
Wie dacht dat de cadeautjes hiermee op waren, moet ik teleurstellen. We kregen er nog twee van onze tegenstanders. Het tweede werd geschonken door Albert aan Kobe: Kobe kreeg een gratis loper. Dat was uiteraard voldoende voor de winst. Steven moet dit gezien hebben en gedacht hebben: ”Wat jij kan, kan ik beter.” Steven besloot een toren weg te geven aan Glen. Niet veel later ging Steven door zijn vlag en gaf zo een volledig punt cadeau.
Mij hoort u hier niet over klagen. Meer nog: ik zou elke match wel drie bordpunten cadeau willen krijgen. Op die manier is het vrijwel onmogelijk om nog te verliezen. Daarnaast zie ik één constante in al die presentjes: ze werden veel te impulsief uitgedeeld.
Stap 5: Wees geduldig
De tijdnoodfase was voorbij en daarmee ook de tijd van de cadeautjes. Op de drie resterende borden stonden we veel beter, een beetje beter en een beetje slechter. Hoewel ik de twee matchpunten al geteld had, bleef het toch spannend. Met ons weet je immers nooit wat er kan gebeuren.
Het plan van de spelers die al klaar waren, was simpel: we wachten, wachten en wachten, in de hoop dat iemand ons het verlossende punt zou komen melden. Na anderhalf uur wachten was daar dan eindelijk het genadeschot voor Charlois. Elias etaleerde nogmaals zijn klasse en wurgde zijn tegenstander heel geduldig. Hoewel wij niet altijd even zeker waren van Elias’ plannen, bleef hij heel zelfverzekerd achter het bord zitten en liet hij het er allemaal eenvoudig uitzien. Hiermee was de matchwinst binnen!
Niet veel later was er toch nog een kleine aderlating: Enrico verloor zijn partij na meer dan 5,5 uur verdedigen. Dit was zeker niet het resultaat dat hij verdiende, maar wel een partij waar wij allemaal veel uit kunnen leren.
Tot slot wist Helmut na ellenlang drukzetten zijn tegenstander te laten instorten. De volledige partij is te complex om in een paar zinnen te bespreken, maar het is een pareltje om te bekijken. Het zit vol motieven waarvan ik het bestaan niet wist. Helmut zei er na de partij enkel over dat de stelling heel de tijd moeilijk te beoordelen was. Hij had naar eigen zeggen geen idee of hij goed, slecht of gelijk stond.
Na Helmuts partij was iedereen klaar en voldaan. Helmut was zelfs zo euforisch dat hij een tournée générale gaf. Dat hadden we volgens onze teamcaptain wel verdiend. En zo klonk het na 1456 dagen aan de bar niet alleen “Freed from desire”, maar vooral: HWP is on fire!
