Waar het tweede Sasse team naast ons in de zaal een knappe overwinning boekte, deden wij van het derde dat niet. Niet dat we dat niet wilden, zeker niet, maar willen en kunnen zijn niet altijd hetzelfde. De voorbereidingen waren lastig geweest maar er stond wel een volledig team waarin echter wel Johan en Marnix ontbraken, evenals de gebroeders Van de Wynkele. Nu naar de wedstrijd:
Na het gebruikelijk erg rustige eerste uur viel al snel een beslissing aan bord 8. Henry moest opgeven tegen een van de vele (zeer) jonge Eindhovense talenten. Deze won redelijk gepointeerd een pionnetje op c6, even later nog een op a7 terwijl Henry’s stelling ook nog eens een keer open lag voor een volledige invasie. Die wachtte hij niet af. Niet al teveel later zag ik Sander een hand uitsteken naar zijn tegenstander: remise. Meer zat er ook niet meer in terwijl Sander wel een behoorlijk initiatief leek te hebben voorafgaand aan de afwikkeling naar remise. Daarna kwamen ook Samuel en Sara remise overeen met hun tegestanders. De laatste na zich eindelijk onder de druk van zwart uitgespeeld te hebben maar met erg weinig resterende tijd op de klok. Met een stand van 2,5 – 1,5 in ons nadeel op het scorebord waren toen nog 4 partijen bezig. Daar was nog van alles mogelijk en vooral Gert had kansen. Dat gold ook voor Simon in zijn eerste partij voor HWP. Er leek iets van een vernietigende aanval in te zitten en toen ik ‘m Df6? zag spelen, meende ik dat het punt binnen was, Simon ook. Dat bleek niet het geval, hij bleek de partij nog net binnen de remise grenzen te kunnen houden.
Nog drie partijen aan de gang en 3-2 achter. Xavier verviel op dat moment in een oude gewoonte die hij in Nederland heeft ontwikkeld, een misser in goede stelling. Daarmee was ook meteen duidelijk dat het nu wel heel moeilijk zou worden om nog iets aan punten mee naar huis te kunnen nemen. Jim had intussen wel een (vrij)pionnetje gewonnen tegen oudgediende Bosscher. Daar weet Jim normaal gesproken wel raad mee. Maar zijn tegenstander zat niet bepaald te slapen en won het ding gepointeerd terug: remise en definitief 0 punten. Dat Gert daarna zijn goede stelling verspeelde en ook nog verloor (ook weer zo’n jong talent!) deed er niet meer toe. Ik dacht tijdens de wedstijd herhaaldelijk met weemoed terug aan het senioren toernooi in Brugge waar ik aan meedeed en waarin geen plaats was voor 55=minners, en dus ook niet voor jongelingen die het nodig vinden hun talenten te etaleren voor ons ouderen. Overigens een genot om te zien hoe ze met zoveel gemak goede zetten doen.
Over twee weken gaan we het opnieuw proberen, en dan met succes!
Ondertussen is door iedereen wel geweten dat HWP een andere weg is ingeslagen. Het motto van ons nieuwe pad is sinds vorig jaar: “Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst”. We zijn dus bezig met een grote verjongingskuur. Vorig jaar waren we nog niet zo optimistisch over onze kansen in 1B, maar dat bleek totaal onterecht. Dankzij hevige sneeuwval en jeugdig enthousiasme werd het een regelrechte walk in the park. We promoveerden met het grootste gemak, op één slippertje na.
De vraag die zich vervolgens stelt is: “Kan dit team zich ook handhaven in de hoogste afdeling van de Nederlandse interclub?” Iedereen binnen het team denkt dat we niet kansloos zijn. Ik hoorde onze Zeeuwse trots, Koen Leenhouts, zelfs al titelambities uitspreken. We zullen zien.
Onze eerste horde was gisteren tegen het eerste team van LSG. Een vreemd team, als je het mij vraagt. Leiden is bij ons bekend als een studentenstad, maar toen ik de opstelling bekeek, zag ik geen enkele student. Sterker nog: als we er heel even de rekenmachine bij nemen, komen we al gauw tot de vaststelling dat de gemiddelde leeftijd van onze tegenstanders 48,6 jaar is. Die van ons daarentegen is 27,1. Vergelijk het gerust met een gevecht tussen een ‘boomer-brigade’ en het Cadettencorps.
Een rustig begin
De verslaggever van dienst rechts op de voorgrond. (foto Paul Koks)
De wedstrijd begon voortvarend. Toen ik voor het eerst langs de borden wandelde, was ik zeer optimistisch gestemd over onze kansen. Niet veel later besloot Kobe Vandenhole het remisevoorstel van zijn tegenstander te aanvaarden. Dit was zeker geen slecht resultaat, aangezien hij iets minder stond in de eindstelling. Laat ons stellen dat zijn tegenstander iets vroeger dan de anderen cadeautjes uitdeelde.
Nils Vantorre speelde zoals wel vaker een heel mooie voorbereiding op het bord. Hij dacht dan ook beter tot gewonnen te staan, maar zijn tegenstander was niet de minste: hij speelde namelijk tegen Arthur Pijpers. Arthur leek de nuances en de dynamiek in de stelling beter te begrijpen maar Nils hield tegenspel. Tot hij pardoes een alleraardigste matcombinatie toeliet.
Onze Nederlandse steunpilaren, Koen Leenhouts en Helmut Cardon, speelden een keurige plusremise en hadden zeker kansen op meer. Af en toe is het geen slecht idee om de krachten te sparen voor de volgende ronde. Ik ben er zeker van dat ze beiden zullen winnen in de komende wedstrijd.
Tot zover alles correct
Ondertussen kwam de tijdscontrole eraan en het zag er maar somber uit. Het zou zomaar 8,5 – 1,5 kunnen worden. Waar boomers Gen Z’ers vaak verwijten geen doorzettingsvermogen te hebben en lui te zijn, was daar in deze wedstrijd absoluut geen sprake van. We stonden dan wel allemaal minder, maar wij zijn winnaars. Als ik aan winnaars denk, denk ik vaak aan de motiverende woorden: “Winnaars geven nooit op en opgevers winnen nooit.” Ik vermoed dat de rest van het team er net zo over dacht.
Enrico Follesa toonde ons het goede voorbeeld en wist zijn stelling vrij comfortabel op remise te houden. Zijn tegenstander was niet doortastend genoeg, terwijl Enrico erg secuur verdedigde. Met een handigheidje wist Enrico af te ruilen naar een gelijk toreneindspel. Niet veel later begroeven de heren de strijdbijlen en werd de vrede getekend.
Hollywood aan de schaakborden
Tot hier verliep alles vrij logisch, maar wat er nú gebeurde, hebben ze zelfs in Hollywood nog niet bedacht. Ik weet niet goed waar te beginnen of hoe het te beschrijven, maar ik doe toch een poging. Men zegt wel eens dat je zaken met afbeeldingen veel eenvoudiger kunt uitleggen, maar zelfs illustraties schieten hier tekort. Ik zal het u proberen uit te leggen in chronologische volgorde — of toch mijn herinnering daaraan.
Allereerst de partij van Benjamin Decrop: Benjamin wist zijn mindere positie nog helemaal om te buigen en boekte uiteindelijk een klinkende overwinning. Zijn tegenstander was duidelijk aangeslagen. Deze ommekeer was nog niet eens de grootste van de dag, maar wat mij vooral opviel, was de nauwkeurigheid waarmee Benjamin het uittikte. Vanaf het punt dat hij iets beter kwam te staan, speelde hij louter nog de beste zet. Tja, daar zit je dan als tegenstander… Tegen zo’n geweldenaar valt niet veel te beginnen.
Adriaan Dreelinck had zijn tegenstander in de opening voor moeilijke problemen gezet, wat hem een mooi tijdsvoordeel opleverde. Jammer genoeg wist Adriaan hier niets mee te doen. Hij werd vervolgens overspeeld, vocht knap terug en probeerde op het einde alsnog voor de winst te pushen. Een rollercoaster, zoveel is zeker. Helaas moest Adriaan zijn winstpogingen staken en ook hier werd de vrede getekend.
In de opening was mijn eigen tegenstander beter voorbereid dan ik. Hierdoor kreeg hij een klein voordeel — dat hij pardoes een zet later weer weggooide. Ik probeerde het initiatief over te nemen, maar reageerde op bepaalde momenten te braaf. Juist voor de tijdscontrole nam mijn tegenstander het helemaal over en het leek erop dat ik in een compleet uitzichtloze situatie belandde: een pion minder, stukken die niet samenwerkten en een onveilige koning. U denkt nu vast dat dit een gemakkelijke overwinning werd voor mijn tegenstander. Wel, dat was buiten hemzelf gerekend. Hij begon te knoeien en op het punt dat werkelijk elke zet leek te winnen, koos hij voor praktisch de enige zet die dat níét deed. “Dank u”, dacht ik bij mezelf.
Achteraf was er nog discussie tussen Amir Zouaghi en mij over wie van ons de grootste ontsnapping had bewerkstelligd. Nu ik de partijen nog eens heb doorgeklikt, blijkt dat een zinloze discussie: Amir heeft overduidelijk de hoofdprijzen gewonnen op het vlak van miraculeuze ontsnappingen. Al vroeg uit de opening keek hij aan tegen een complete ruïne. Al grappend zeggen wij wel eens tegen elkaar dat activiteit een illusie is, maar vandaag dacht Amir dat blijkbaar écht. Ik word nog steeds een beetje moedeloos als ik naar die partij terugkijk. Amirs passiviteit kostte hem een pion, en alsof dat nog niet genoeg was, gaf hij er nog een tweede bij.
Zo stond hij twee pionnen in het krijt én volkomen passief. Deze situatie was nóg uitzichtlozer dan die van mij, maar juist op dat soort momenten staat Amir op. Hij bleef stug zetten produceren om het zijn tegenstander zo moeilijk mogelijk te maken. Helaas bracht dat aanvankelijk weinig soelaas; zijn tegenstander bleef goed spelen en op een gegeven moment gaf Stockfish zelfs +14 aan! Voor de leken onder ons: dat is het schaakequivalent van “tijd om op te geven”. Desondanks bleef Amir stug doorgaan. En toen alle hoop verloren leek, kwam daar de deus ex machina: zijn tegenstander blundert! Amir behaalt alsnog remise. Dit slot was absoluut niet geschikt voor hartpatiënten.
Tot slot was Jacob Dreelinck nog bezig. In het begin overspeelde Jacob zijn tegenstander compleet, maar het voordeel verwaterde. Het werd zelfs nog erger: Jacob moest uit het niets vol in de verdediging. Dat deed hij met verve, waarna hij de rollen weer wist om te draaien. Wat volgt heb ik nog nooit meegemaakt: Jacob speelde naar mijn gevoel tot in het oneindige door, telkens op zoek naar die allerlaatste winstkans. In het begin geloofde ik er niet in, maar ineens zag ik toch weer kansen ontstaan. Zijn tegenstander verdedigde zich echter kranig. De partij heeft in totaal zo’n 6 tot 7 uur geduurd en af en toe hoorde ik onze tegenstanders klagen dat hun eten koud werd. Maar ook hier werd — na lang aandringen van Jacob — uiteindelijk de remise getekend. Ik hoop dat het koude eten na afloop alsnog gesmaakt heeft.
Beter dan toen, klaar voor meer
Zo sloten we onze eerste ronde af met een mooi gelijkspel (5-5). Mensen met een heel scherp geheugen zullen ongetwijfeld meteen doorhebben dat we hiermee nu al meer matchpunten hebben gescoord dan tijdens onze troosteloze degradatie van twee seizoenen geleden!
Achteraf vroeg ik Koen nog eens of hij na dit gelijkspel nog steeds in onze titelkansen geloofde. Waarop hij vol overtuiging antwoordde: “Ja, onze titelambities staan nog overeind!”
De volgende horde staat gepland op 3 oktober 2026 tegen Charlois Europoort. We gaan er alles aan doen om een beter resultaat neer te zetten dan twee seizoenen geleden.
In de openingswedstrijd van het nieuwe seizoen mochten we het tegen het eerste team van Eindhoven proberen. Eindhoven is een sterk team dat bestaat uit een mix van oudgedienden en jonge talenten. Vergelijkbaar met ons team, dus. Ik had vooraf geen hoge verwachtingen, maar ik wist ook niet dat onze nieuwe Vlaamse leden zo sterk waren. Olivier Verheyen maakte zijn debuut aan bord 1 tegen Bas van de Plassche, van wie HWP-ers nooit winnen. Dat was nu anders. Na een onschuldig lijkend begin drongen de witte lopers van Olivier verlammend de zwarte veste binnen. Het geplande zwarte tegenspel kwam niet van de grond en na een zet of 50 was het pleit beslecht.
Buurman Yordi de Block maakte aan het tweede bord eveneens een spetterend debuut. Zijn tegenstander met moeilijke naam offerde een pion voor een zeer dreigend uitziende aanval. In de handen van Yordi bleek de zwarte koningstelling echter uitermate taai en veerkrachtig. Met een gepointeerde combinatie nam zwart de aanval over en dat was meteen beslissend.
De derde Vlaming die zijn tegenstander kansloos liet was Servaas. Hij speelde met wit tegen een Oosters uitziende jongeman van een jaar of 12, die natuurlijk veel sterker was dan zijn rating deed vermoeden. Maar Servaas liet geen spaan van hem heel. Eerst verhinderde hij de vijandelijke korte rokade en omdat zijn koning in het midden geen toekomst had, rokeerde zwart in arren moede dan maar lang. Dat leidde tot kwaliteitsverlies en een kansloos eindspel.
Het vierde HWP-punt kwam van mij, na een bepaald niet vlekkeloze partij. Na de opening was Jos Sutmuller heer en meester in een eindspel dat hij kalm had moeten uitschuiven. Maar dat lukte niet direct en de laatste winstkansen verdwenen toen hij zetherhaling uit de weg ging en, zoals dat dan gaat, keerden de kansen definitief.
Lander wist in het middenspel een pionnetje te veroveren, en ik had het punt al min of meer geteld. Het ging anders, want zijn tegenstander slaagde erin om remise te houden. Waar en of Lander het heeft laten liggen, weet ik niet.
Onze derde debutant van deze middag, Jolan Debucke, scoorde ook een half punt, overigens niet nadat hij, in overleg met de teamleider, remise had afgeslagen. Keurig debuut.
Wonder had een zware middag met zwart tegen de hoogste gerate speler van Eindhoven, David Miedema. Hij stond steeds onder druk en een poging om te ontsnappen naar een eindspel van twee paarden tegen koning, zonder pionnen, mislukte. Hetzelfde – een zware middag – gold voor Marc Lacrosse. Oudgediende Jan Vosselman was hem deze dag te machtig.
Een stevig bezet HWP heeft de Gideonsbende geklopt in de halve finales van de ZSB-beker competitie. En hoewel de uitslag het ratingverschil weerspiegelt, moet ook gezegd dat enkele van de bendeleden de mantel der vrijgevigheid hadden aangetrokken. Nestor van de Borgt blunderde in de opening een pion en mijn tegenstander deed al vroeg een kwaliteit in de aanbieding.
Van der Borgt – Lacrosse: in deze stelling ontglipte de witspeler 7 Dd2,waarop vanzelfsprekend Pxe4 volgde.
Dat heeft het moreel van de manschappen vast geen goed gedaan, want Ruben de Bruijn liet zich gewillig mat zetten en eerste bord speler Corné Harmsen liep met de witte stukken in een Nimzo-Indiër slechts van het kastje naar de muur, onderwijl ook een pion dumpend.
Hier volgde in de partij Harmsen – van Coppenolle 15 Lg3 Ph5 16 Lf2 Pf4 17 Dc2 (sic!) Pxg2+ In plaats daarvan was 16 e5 dxe5 17 d5 wel zo spannend geweest, aldus Kurt.
Deze uitleg doet tegelijkertijd onrecht aan de prestaties van de betrokken HWP-ers. Marc gaf de leider van het pak geen schijn van kans meer, terwijl Kurt een strategische partij afleverde (waar hij zelf wat minder over te spreken was), met een mooie koningswandeling vanaf het startveld naar de damevleugel en initiatief aan de andere kant van het bord.
Strategische partij …
En Johan wist ieder tegenspel in de kiem te smoren, alvorens een geniepige koningsaanval te lanceren door zijn f-pion resoluut naar voren te sturen. Eén fout van zijn tegenstander was voldoende voor een gekend matbeeld:
De dissonant van de avond was ik. Geplaagd door een zware vermoeidheid die me de avond ervoor onnodig een halfje had gekost tegen Grochal in het persoonlijk kampioenschap van Zeeland, wist ik een partij te produceren waar de honden geen brood van lusten. Het rekenwerk in de opening kostte me blijkbaar alle bruikbare energie, want daarna ging ik zo voorzichtig te werk dat ik vrijwel verloren kwam te staan. Het moet dan maar tot enige tevredenheid stemmen dat ik me in de uitvluggerfase nu eens een keer niet volledig heb laten trucen door een DZD-youngster, iets wat me dit seizoen al enkele keren wel was gebeurd.
Zo hebben we dus voor de tweede keer in drie jaar tijd de finale bereikt. De vorige keer waren de Kruiningers ons de baas, nu mogen we de strijd aanbinden met het sterke Goes. We gaan er nog maar eens goed voor zitten.
We use cookies to optimize our website and our service.
Functional
Altijd actief
The technical storage or access is strictly necessary for the legitimate purpose of enabling the use of a specific service explicitly requested by the subscriber or user, or for the sole purpose of carrying out the transmission of a communication over an electronic communications network.
Preferences
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Statistics
The technical storage or access that is used exclusively for statistical purposes.The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Marketing
The technical storage or access is required to create user profiles to send advertising, or to track the user on a website or across several websites for similar marketing purposes.
